Współpracownik uczelni technicznych w Ostrawie, Stuttgarcie i w Schweinfurcie.

W 1996 został wybrany do Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego, pełnił tam funkcję wiceprzewodniczącego Sekcji Uczelni Technicznych (do 1999) oraz przewodniczącego Zespołu ds. Jakości Kształcenia w Szkolnictwie Wyższym. W latach 1998–2000 był koordynatorem Grupy Kierującej Programu Phare, a od 2000 do 2002 – programu „Multi-lateral higher education co-operation programme”. Jest autorem czterech książek i czterech monografii oraz licznych artykułów naukowych.

Działalność polityczna Został członkiem „Solidarności” i Platformy Obywatelskiej. W latach 2002–2005 zasiadał w sejmiku opolskim, w którym przewodniczył Komisji Edukacji, Nauki, Kultury i Komunikacji Społecznej.

W 2005 z ramienia PO został wybrany na senatora VI kadencji w okręgu opolskim. W wyborach parlamentarnych w 2007 po raz drugi uzyskał mandat senatorski, otrzymując 126 302 głosy. W 2011 z powodzeniem ubiegał się o reelekcję, w nowym okręgu jednomandatowym dostał 35 934 głosy. W 2013 został przewodniczącym Komisji ds. Kultury, Nauki, Edukacji i Mediów Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy. W 2015 został ponownie wybrany na senatora z okręgu nr 52 z wynikiem 27 693 głosów.