U osób z tętniakami aorty, malformacjami naczyniowymi w obrębie naczyń mózgowych, nadmierne, wymuszone parcie, może niekiedy doprowadzić do ich pęknięcia, co stanowi bezpośrednie zagrożenie życia. Osoby z niewydolnością krążenia, ze względu na zwiększone zapotrzebowanie tlenowe podczas wysiłku i możliwość destabilizacji choroby, również powinny unikać stosowania czynnego parcia. U osób laryngektomowanych, u których z przyczyn nowotworowych usunięto krtań, utrudnione parcie wynika z osłabienia czynności tłoczni brzusznej, na skutek braku możliwości zatrzymania powietrza w płucach. We wszystkich ww. przypadkach zalecane jest stosowanie łagodnych środków przeczyszczających oraz regulacja perystaltyki dietą zawierającą odpowiednią ilość błonnika.
Świadome powstrzymywanie się od oddania stolca doprowadza do jego zatrzymania w bańce odbytnicy, ewentualnie również w końcowym fragmencie esicy. Następuje dalsza resorpcja wody i zagęszczenie stolca, co może doprowadzić do powstania kałomatu. Wielokrotne, długotrwałe powstrzymywanie aktu defekacji, często ze względów kulturowych, zmniejsza wrażliwość receptorów nerwowych bańki odbytnicy, czego konsekwencją jest utrudnione oddawanie stolca. Prowadzi to do występowania przewlekłych zaparć, które noszą nazwę zaparć nawykowych.