Nurt kościołów lokalnych powstał dzięki kaznodziejskiej posłudze Watchmana NeeZob. W. Nee, Normalne chrześcijańskie życie kościoła, wyd. LSM, Anaheim-Londyn 1994, . Została ona podjęta w Chinach w latach 30. XX w., a następnie kontynuowana w Azji i na innych kontynentach przez posługę Witnessa LeeW. Lee, Szczególność, ogólność i praktyka życia kościoła, wyd. LSM, Anaheim-Warszawa 2001, . Obaj uznali kościół lokalnych (zbór lokalny) za najmniejszą i zarazem największą widzialną jednostkę organizacyjną Kościoła powszechnego, sankcjonowaną przez Nowy Testament. Każdy kościół lokalny, choć samodzielny, aby zachować charakter Kościoła musi jednakże praktykować jedność z innymi kościołami.
Nurt kościołów lokalnych nawiązuje do apostolskiej tradycji wczesnego chrześcijaństwa, kiedy to istniały liczne kościoły lokalne, a nie istniał podział na wyznania (denominacje). Intencją tego nurtu chrześcijaństwa jest powrót do stanu "jedna miejscowość – jeden kościół". Ponieważ zakłada świadomy i ewolucyjny proces dochodzenia chrześcijan do tego stanu, sprzeciwia