Dzieła Lacherta zaliczane są do podręcznikowych przykładów awangardy architektonicznej okresu II Rzeczypospolitej. Poza architekturą projektował wnętrza, meble, kominki, obwoluty książek, neony, plakaty, fotomontaże oraz założenia pomnikowe. W 1937 roku za projekt pawilonu gospodarczego na paryskiej wystawie „Sztuka i technika w życiu współczesnym” otrzymał grand prix. Wykładał na Politechnice Warszawskiej, jednak w 1937 roku stracił etat w związku ze swoim sprzeciwem wobec getta ławkowegoMonika Sznajderman „Tato, opowiedz o dziadku Izaaku” „Gazeta Świąteczna” 17–18 grudnia 2016 r..
W okresie okupacji niemieckiej, w latach 1940–1944, uczył architektury na tajnych kompletach w Miejskiej Szkole Budowlanej. Brał udział w przygotowywaniu teoretycznych studiów odbudowy Warszawy w ramach „Piątki konspiracyjnej” (1941). Prowadził także z żoną punkt konspiracyjny, ratował Żydów z warszawskiego getta, m.in. sześcioro dzieciOlga Szymańska, Lachert, Sądy na Lesznie i Saska Kępa, Żydowski Instytut Historyczny 8 stycznia 2018.. Jednym z nich był syn architekta Maksymiliana Goldberga.