Po przekazywaniu nauki Chrystusa w Pizydii i Pamfilii Święty Paweł i Święty Barnaba odpłynęli z Attalii do Antiochii.

Po upadku Cesarstwa rzymskiego na zachodzie, Antalya pozostała w granicach jego wschodniej części, zwanej potem Cesarstwem Bizantyjskim. Na ten okres przypada era znacznego rozkwitu miasta. Było ono między innymi siedzibą biskupstwa.

W VII w. n.e. Attalia wielokrotnie ucierpiała od najazdów arabskich. Pomimo tego w mieście wciąż rozwijał się handel, gdyż założono tu komorę celną dla wszystkich statków płynących ze wschodu na zachód. Musiały one uzyskać w Attalii zezwolenie na dalszą podróż. W tym okresie miasto pełniło również ważną rolę militarną, strzegąc południowej Anatolii przed najazdami muzułmanów. Znajdował się tu również bizantyjski ośrodek wywiadowczy na kraje arabskie.

Pod koniec XI wieku miasto zostało zajęte przez Turków seldżuckich. Bizantyjczycy zdołali je jednak wkrótce odzyskać dzięki sukcesom I wyprawy krzyżowej. Po zajęciu Konstantynopola przez krzyżowców miasto przejściowo zajęli Włosi. W 1207 przeszło ono pod władzę sułtanatu Ikonion. Od tamtej pory Antalya przechodziła pod panowanie wielu narodów, m.in. Wenecjan i Genueńczyków, aż w 1423 roku sułtan Murad II ostatecznie włączył ją do Turcji OsmańskiejPiotr Krupczyński, [w:] Encyklopedia Kultury Bizantyńskiej, Warszawa 2002, s.