Wyposażenie świątyni sfinansowano głównie dzięki pomocy Towarzystwa Gustawa Adolfa. W 1885 miejscowa parafia liczyła 617 wiernych, w tym 339 mieszkańców Górzna i 278 osób z okolicznych wsi. Początkowo nabożeństwa odprawiano po polsku, a od 1884 wyłącznie po niemiecku. Po I wojnie światowej opiekę duszpasterską nad miejscowymi ewangelikami sprawowali duchowni z Lidzbarka. Kościół przestał pełnić funkcję sakralną w 1947. Następnie służył jako magazyn pasz i zboża. W latach 60. XX wieku usunięto wieżę i przebudowano wnętrze, a w 1968 otwarto w budynku Miejski Dom Kultury. W 1998 obiekt sprzedano prywatnemu nabywcy. Dawną pastorówkę przeznaczono na przedszkole. Cmentarz ewangelicki przy ul. Cmentarnej, nieczynny, z połowy XIX wieku, wymieniony w dokumentacji planu ochrony Górznieńsko-Lidzbarskiego Parku Krajobrazowego odrębnie od katolickiego cmentarza parafialnego przy tej samej ulicy. Nekropolia ewangelicka jest ujęta w ewidencji zabytków i figuruje w bazie Narodowego Instytutu Dziedzictwa pod identyfikatorem PL.1.9.ZIPOZ.NID_E_04_CM.5718. Relikty rezydencji biskupów płockich, zbudowanej w XIV wieku, w bezpośrednim sąsiedztwie kościoła. Zostały odkryte w czasie badań archeologicznych w roku 2007. Budowla prawdopodobnie jednoskrzydłowa, przypominająca założenie zamku-pałacu w Raciążku.