W 1980 zaangażował się w działalność w opozycji demokratycznej, był współzałożycielem Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność” w ZM Ursus w Warszawie. W latach 1980–1981 zasiadał w Krajowej Komisji Porozumiewawczej związku, następnie był członkiem prezydium Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność”. Po wprowadzeniu stanu wojennego uniknął zatrzymania w sopockim Grand Hotelu, pozostawał następnie w ukryciu. Przewodniczył Regionalnej Komisji Wykonawczej Regionu Mazowsze NSZZ „S” (1982–1986), zasiadał w Tymczasowej Komisji Koordynacyjnej. Był jednym z najdłużej ukrywających się członków tej organizacji. Został aresztowany w maju 1986, zwolniono go we wrześniu tego samego roku na mocy amnestii. Należał następnie do nieuznawanych przez komunistyczne władze organów kierowniczych związku: od 1986 do 1987 jawnej Tymczasowej Rady NSZZ „Solidarność”, a następnie Krajowej Komisji Wykonawczej związku. Od grudnia 1988 do czerwca 1990 był członkiem Komitetu Obywatelskiego przy Lechu Wałęsie.