Zdecydowano o wykonaniu zwrotu zaczepnego przeciwko 1 Armii, co było zgodne z pierwotnym planem zakładającym powstrzymanie armii rosyjskiej wkraczającej na ten obszar.
Od 1 września 1914 roku do 8 Armii zaczęły napływać posiłki skierowane do niej jeszcze przed bitwą pod Tannenbergiem. Były to dwa korpusy piechoty i dywizja kawalerii. 8 Armia rozporządzała więc łączną siłą przeliczeniową ośmiu i pół korpusu piechoty oraz dwiema dywizjami kawalerii. Po zakończeniu pościgu za rozgromioną armią generała Aleksandra Samsonowa większość sił niemieckich zwrócono przeciwko lewemu skrzydłu Rennenkampfa, co dawało doskonałą możliwość pobicia go i wyjścia na tyły. Na tym odcinku Niemcy mieli wówczas cztery korpusy, a więc 96 batalionów, 84 baterie artylerii polowej (504 działa) i 14 baterii artylerii ciężkiej (56 dział), wobec zaledwie półtora korpusu rosyjskiego, jednej dywizji i jednej brygady (72 bataliony, 200 dział polowych i 18 dział ciężkich). Dawało to Niemcom znaczną przewagę, zwłaszcza w artylerii, i rokowało ogromne nadzieje na sukces.