Przez niemal cały pobyt w Legii piłkarz pierwszego składu drużyny. Zauważalnie przyczynił się do tego, że Legia w sezonach 2003/04, 2004/05, 2005/06 oraz 2007/08 była najrzadziej tracącym gole zespołem w pierwszej lidze polskiej. Przed sezonem 2008/09 Szala został nowym kapitanem drużyny. Przejął opaskę po Aleksandarze Vukoviciu, który zrezygnował z tej funkcji.
Styl gry Szala wyróżniał się siłą i walecznością, preferując twardy i nieustępliwy styl gry. Jego agresywna postawa oznacza często łamanie boiskowych przepisów, ale nie przekłada się na dużą liczbę kar sędziowskich – w 184 meczach pierwszoligowych zobaczył 22 żółte kartki, w tym 2 zamienione na czerwoną kartkę w meczu Dyskobolia Grodzisk Wlkp. – Legia Warszawa (3:3) w sezonie 2002/03, co dało bardzo niską dla obrońcy średnią. W sezonie 2003/04 rozegrał łącznie 27 meczów nieotrzymując w nich choćby jednej żółtej kartki. Szala uznawany był za boiskowego brutala, kojarzyło się go często z wykorzystywaniem łokcia w walce o piłkę.
Przydomek Przez kibiców Legii Szala często nazwany był żartobliwie „Szalgado” – na podobieństwo grającego na tej samej pozycji (prawa obrona) piłkarza Realu Madryt, Míchela Salgado.