W związku z ograniczonym czasem funkcjonowania sądów ziemskich (tzw. roczki) zaczęła wzrastać rola urzędu grodzkiego, który prowadził sprawy o posiadanie oraz przeprowadzał egzekucje wyroków. O ile pod względem honorowym księgi ziemskie miały pierwszeństwo, to z czasem księgi grodzkie stały się ważniejsze, ponieważ sądownictwo grodzkie (starościńskie) miało swoje siedziby, archiwum i personel, a ziemskie miało bardziej charakter samorządowy i często nie zbierało się w wyniku zrywania sejmików.
Księgi grodzkie Księgi grodzkie dzieliły się na dwie serie.
Pierwszą serię stanowiły księgi, do których dokonywano wpisów o charakterze wieczystym i zwano je „acta castrensia (nazwa rejonu) transactionum perpetuarum” (księgi transakcji). Wpisywano do nich transakcje takie jakie kupno ziemi, sprzedaż ziemi, zamiany, darowizny. W nich też oblatowano wcześniejsze dokumenty związane z transakcjami, takie jak nadania królewskie, testamenty, dokumenty funduszowe kościoła. Przykładowo w kancelarii goniądzkiej jedna księga z lat 1668-1764 zawiera wpisy z czterech lat.