Niemieckie rozporządzenia państwowe z 1931 roku przewidywały tworzenie osiedli altan mieszkalnych (), stanowiących formę pomocy między innymi dla osób bezrobotnych.
W projektach ogrodów działkowych stosowano parterowe, drewniane obiekty, wznoszone w wariancie wolnostojącym lub w zabudowie bliźniaczej. Architekci oraz spółdzielnie mieszkaniowe opracowywali dla osiedli powtarzalne projekty dostosowane do wymiarów parceli.
Założenia z przełomu lat 20. i 30. XX wieku cechowały się regularnością rozplanowania i jednolitą zabudową. Tego typu kompleksy funkcjonowały w planistyce pod nazwą ogrodów działkowych z altanami mieszkalnymi.
Stan prawny w Polsce Zgodnie z polskim prawem budowlanym altany zlokalizowane na obszarach rodzinnych ogrodów działkowych o powierzchni zabudowy (mierzonej po obrysie ścian zewnętrznych) do 35 m² oraz o wysokości do 5 m przy dachach dwuspadowych stromych i do 4 m przy innym kształcie dachu, nie wymagają pozwolenia na budowę. Obiekty te, na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy, wymagają jedynie zgłoszenia we właściwym starostwie powiatowym bądź urzędzie miasta na prawach powiatu. Konstrukcje o powierzchni zabudowy do 25 m² nie podlegają zgłoszeniu, wymagają natomiast pisemnego powiadomienia zarządu ogrodu działkowego.