Liczba ofiar Francuski historyk Reynald Secher wyliczył straty w ludziach w latach 1792–1802 na 117 257 osób (na 815 029 mieszkańców, czyli co najmniej 15% ludności). Korzystał on jednak z fragmentarycznych informacji zachowanych w kościelnych i prywatnych archiwach, a wszelkie państwowe dokumenty dotyczące powstania były systematycznie niszczone. Według historyka Jacques’a Husseneta w latach 1793–1796 w wyniku militarnych akcji zginęło około 170 tys. mieszkańców Wandei. Według francuskiej historyk Anne Bernet różne szacunki wskazują na liczbę ofiar od minimum 120 tys. do maksymalnie 600 tys. Najczęściej wskazywana jest liczba ok. 300 tys. zabitychJean Massicot: La période révolutionnaire. Desnoel, 2010, s. 328 (czyli około 40-44% ludności Wandei, wliczając w to również deportacje Wandejczyków, których dalsze losy nie są znane). Ponadto zniszczone zostało około 20% zarejestrowanych zasobów mieszkaniowych (10 309 domów na 53 273).
Interpretacje historyczne Krwawe stłumienie powstania przez wojska rewolucyjne uznawane jest często za pierwszy nowożytny przykład ludobójstwa.