thumb|175px|Powstańcy namawiają Cathelineau do objęcia przywództwa powstaniathumb|François de Charette – przywódca buntu w Wandei thumb|Charles Melchior Artus de Bonchamps thumb|Rozstrzelanie d’Elbée thumb|„Bóg i Król” – symbol powstańców wandejskich
Wojny wandejskie () – powstanie rojalistyczne, które wybuchło 10 marca 1793 roku w departamencie Wandea w zachodniej Francji w okresie rewolucji francuskiej, oraz akcja pacyfikacyjna, której celem było stłumienie tego powstania. Bezpośrednią przyczyną wybuchu był dekret Zgromadzenia Narodowego z lutego 1793 roku powołujący pod broń trzysta tysięcy mężczyzn w wieku od 18. do 40. roku życia tuż przed rozpoczęciem prac wiosennych w polu. Na tereny objęte powstaniem przypadało 17726 poborowych. Inną przyczyną było sukcesywne zastępowanie księży odmawiających ślubowania na Konstytucję cywilną kleru (fr. clergé réfractaire) księżmi konstytucyjnymi, co w lokalnym społeczeństwie spotkało się ze złym przyjęciem.