węgierskie buty o obniżonej i miękkiej cholewie z wycięciem, później zdobione czasem chwastamiAlbert Seaton: The Austro-Hungarian Army of the Seven Years War. Oxford: Osprey Publishing, 2002, s. 35.. Za wyróżniające nakrycie głowy służyła wysoka czapka: wcześniej skrzydlaty kołpak, czyli mirliton oraz kuczma, w XIX w. na ogół kuczma lub czako. Huzarskim zwyczajem było początkowo golenie głowy z pozostawieniem jednego długiego loka (jak kozacki osełedec), co później zastąpiły długie włosy z lokami bądź zaplatane w warkoczyki; do żołnierskiej tradycji należały też obfite wąsyRené Chartrand: Louis XIV’s Army. Oxford: Osprey Publishing, 2005, s. 37; Uniforms of the Peninsular War, dz. cyt., s. 30. i chętnie noszone w uszach kolczyki. Efektownie barwne w późniejszych czasach umundurowanie huzarów, wcześniej cechowała skromniejsza i ciemniejsza kolorystyka: od czerni, ciemnozielonego i ciemnoniebieskiego (granatowego) do ich jaśniejszych odcieniPor. wzory europejskich mundurów huzarskich u I.T. Schicka (Battledress: The uniforms of the world’s great armies 1700 to the present, dz. cyt.). Uniformy typu huzarskiego były później charakterystyczne także dla francuskich szaserów (The Cavalry, dz. cyt., s. 109) i napoleońskiej artylerii gwardii;