Dywizja według etatu posiadać miała pułk jeden czołgów średnich i jeden pułk czołgów cieżkich, pułk piechoty zmotoryzowanej, batalion rozpoznawczy oraz jednostki artylerii i zabezpieczenia bojowego. W skład pułku czołgów średnich wchodziły tu: dwa bataliony czołgów i batalion artylerii pancernej. W pułku znajdował się też dwukompanijny batalion szkolny. Pozostały też kompania dowodzenia i kompania technicznego zaopatrzenia. Zasadnicze uzbrojenie pułku składało się z: 66 czołgów średnich T-34/85 i 21 ciężkich dział pancernych ISU-122. Pułk czołgów ciężkich miał strukturę zbliżoną do pułku czołgów średnich, ale w jego batalionach, w kompaniach czołgów, były tylko dwa plutony czołgów. Sprzęt bojowy pułku stanowiło 35 czołgów ciężkich IS-2 i 16 ciężkich dział pancernych ISU-152. Zmotoryzowany pułk piechoty był w praktyce „klasycznym” pułkiem piechoty wyposażonym dodatkowo w samochody ciężarowe. W skład pułku wchodziły trzy bataliony piechoty, dywizjon artylerii, batalion szkolny i pododdziały zabezpieczenia.
W 1951, ze względu na niewystarczającą ilość sprzętu pancernego, przeformowano ją na 16 Kaszubską Dywizję Zmechanizowaną, a w 1955 r. – w ramach redukcji wojsk lądowych – ponownie na 16 Kaszubską Dywizję Pancerną, której trzon stanowiły 1. i 58 pułki czołgów w Elblągu i 55 pułk zmechanizowany w Braniewie.