Silniki obu typów charakteryzowały się nowoczesną konstrukcją. Były to jednostki gaźnikowe w układzie rzędowym z rozrządem górnozaworowym, popychaczowym, chłodzone cieczą w obiegu wymuszonym i jak na owe czasy bardzo lekkie (typ 625 – 50 kg, typ 705 – 330 kg), gdyż ich kadłuby wykonano ze stopu glinowo-krzemowego. Z żeliwa odlano tylko głowice i tuleje cylindrowe. Zastosowanie tulei tego rodzaju i dużych otworów kontrolno-naprawczych w bloku silnika (zamykanych metalowymi pokrywami) powodowało znaczne uproszczenie czynności obsługowych i remontowych. Układy dolotowe i wylotowe silników zrealizowano w sposób tradycyjny. Były to typowe jednokanałowe kolektory i dolnossące gaźniki Solex 40 FAJPZ z olejowymi filtrami powietrza. Benzynę, ze zbiornika o pojemności 75 l umieszczonego pod siedzeniem kierowcy podawała pompa przeponowa napędzana od wałka rozrządu.