Ciąg w silniku powstawał przez rozkład nadtlenku wodoru w obecności nadmanganianu sodu lub nadmanganianu wapnia pełniącego rolę katalizatora.

Jedyną wersją użytą bojowo był Hs 293 A-1, kierowany zdalnie radiowo przez operatora w samolocie, który naprowadzał pocisk utrzymując znacznik (lampę na ogonie pocisku lub smugacze) na tle sylwetki celu. Pocisk był zrzucany w odległości 6–10 km od celu, z wysokości 2–4 km. Przenoszony był przez specjalne wersje bombowców Dornier Do 217, Focke-Wulf Fw 200 i Heinkel He 177. Produkcja seryjna rozpoczęła się w listopadzie 1942, zbudowano ok. 1500 pocisków. Serię przedprodukcyjną oznaczano Hs 293 A-0.

Użycie bojowe Po raz pierwszy pocisk wykorzystano bojowo 25 sierpnia 1943 nad Zatoką Biskajską, w efekcie ataku uszkodzono korwetę HMS „Bideford”. 27 sierpnia zatopiono slup (pierwszy w historii okręt zatopiony przez pocisk kierowany) i uszkodzono niszczyciel HMCS „Athabaskan”. 26 listopada 1943 roku na Morzu Śródziemnym pocisk trafił transportowiec wojska HMT „Rohna”;