Przemysł stoczniowy W 1855 r. do Collingwood dotarła linia kolejowa (Ontario, Simcoe & Huron Railway, później zwana The Northern Railway). Miejscowość stała się wkrótce głównym portem przeładunku na statki wszystkich materiałów, kierowanych do portów „Górnych” Jezior aż po Chicago na jeziorze Michigan oraz Fort William i Port Arthur (dzisiejsze Thunder Bay). Zapotrzebowanie na kolejne jednostki pływające oraz konieczność ich remontów zainicjowały rozwój przemysłu stoczniowego. 24 maja 1883 r. uroczyście otwarto Stocznię Collingwood (ang. Collingwood Dry Dock Shipbuilding and Foundry Company Ltd, znaną powszechnie jako Collingwood Shipyards), która szybko urosła do miary największej nad Huronem. W 1901 r. w tutejszej stoczni został zwodowany „Huronic” – pierwszy kanadyjski statek o całkowicie stalowym kadłubie. Z czasem zakład wyspecjalizował się w budowie typowego dla Wielkich Jezior rodzaju statków – jeziorowców. Przemysł stoczniowy szybko zdominował miasto, zatrudniając 10% całej dostępnej siły roboczej. Dopiero w latach 60. i 70. XX w.