Dezercja w armiach świata Dawniej często stosowano surowe kary za dezercję, czego przykładem może być Armia Cesarstwa Niemieckiego, gdzie za pierwszą ucieczkę groziło od 6 miesięcy do 2 lat więzienia, za drugą do 5 lat więzienia, a za dalsze do 10 lat w zakładzie karnym o zaostrzonym rygorze. W czasie wojny – przy ucieczce z pola bitwy czy oblężonej twierdzy – groziła kara śmierci. Dezerterzy w stopniu oficera byli usuwani z wojska, podoficerowie degradowani, a prości żołnierze kierowani do batalionów karnych. Nieco łagodniejsze było prawodawstwo Austro-Węgier, gdzie za dezerterów uważano tylko takich żołnierzy, którzy już złożyli przysięgę.
Jedną z najbardziej surowych dyscyplin wojskowych miała armia pruska. W 1749 roku król Fryderyk II Hohenzollern przywrócił karę dla dezerterów polegającą na obcięciu nosa i uszu. W 1757 roku w twierdzy w Kłodzku powieszony został ksiądz Andreas Faulhaber, ponieważ nie uznał dezercji za grzech śmiertelny.