Granica dużych jednostek geobotanicznych przebiega wzdłuż północnego zbocza Pradoliny Toruńsko-Eberswaldzkiej, w północnej części miasta, które jest zarazem granicą makroregionów fizycznogeograficznych oraz jednym z najbardziej atrakcyjnych krajobrazowo i zróżnicowanych ekologicznie mikroregionów w Bydgoszczy i okolicy.
Następstwem granicznego położenia Bydgoszczy w systemie podziału regionów geobotanicznych jest znaczne zróżnicowanie siedlisk, a w konsekwencji także szaty roślinnej: bory sosnowe porastające obszary wydmowe na południe od miasta, lasy mieszane na wysoczyznach na północ od miasta, roślinność kserotermiczna na skarpach doliny Wisły i Brdy oraz na obszarach piaszczystych teras pradoliny Noteci-Wisły, łąki i torfowiska w pradolinie Noteci i Kanału Bydgoskiego (na zachodzie) oraz na rozległych obszarach łąk nadnoteckich na południowy zachód od miasta, lasy łęgowe na terenach zalewowych doliny Wisły, na dawnych wyspach (kępach) wiślanych: Wielkiej i Małej, w Brdyujściu i dolinie Brdy.