Od 1226 po sprowadzeniu na Mazowsze przez księcia Konrada I mazowieckiego zakonu krzyżackiego tereny, na których leży miejscowość w XIII-XV wieku znalazły się we władaniu krzyżaków. W latach 1324-1349 miejscowość znajdowała się na terytorium biskupstwa chełmińskiego. W 1367 biskup chełmiński Wikbold Dobilstein potwierdził przywilej lokacyjny biskupa Ottona z lat 1324-1349 dla wsi Łążyn według, którego sołtys wsi miał 6 łanów oraz 1/3 opłat z sądownictwa, a także prawo rybołówstwa dla własnego stołu na jeziorze Zwiniarz. Cała wieś liczyła wówczas 40 łanów.
W 1414 w czasie działań wojennych prowadzonych podczas wojny głodowej, jaką prowadził zakon krzyżacki z Koroną Królestwa Polskiego, we wsi spłonęły trzy gospodarstwa.
W 1454 po wybuchu wojny trzynastoletniej toczonej pomiędzy państwem zakonu krzyżackiego a Koroną Królestwa Polskiego miejscowość dostała się w granice Korony. W 1466 na mocy traktatu toruńskiego podpisanego po zakończonej wojny trzynastoletniej miejscowość została włączona do Korony i leżała w powiecie chełmińskim, Województwa chełmińskiego Korony Królestwa Polskiego.