Rozkład spektralny mały|Rozkład spektralny promieniowania słonecznego Rozkład spektralny promieniowania słonecznego jest zbliżony do promieniowania ciała doskonale czarnego o temperaturze około 5800 K opisywany rozkładem Plancka. Maksimum energii zgodnie z prawem Wiena przypada na długości fali około 0,5 μm. Około połowy energii promieniowania słonecznego przypada na zakres widzialny, zaś pozostała na bliską podczerwień, w mniejszym stopniu na promieniowanie ultrafioletowe.
W spektrum promieniowania słonecznego wyróżnia się następujące zakresy: ultrafiolet ultrafiolet C z zakresem fal od 100 do 280 nm, ultrafiolet B z zakresem fal od 280 do 315 nm, ultrafiolet A z zakresem fal od 315 do 400 nm, światło widzialne z zakresem fal od 400 do 700 nm, podczerwień bliska podczerwień z zakresem fal od 700 do 1400 nm, środkowa podczerwień z zakresem fal od 1400 do 4000 nm.
Promieniowanie słoneczne, przechodząc przez atmosferę, ulega osłabieniu wskutek procesów absorpcji i rozpraszania. Wyznaczenie natężenia promieniowania słonecznego lub radiancji docierającej do powierzchni ziemi wymaga rozwiązania równania transferu promieniowania w atmosferze.