Jednocześnie jednak pojawiła się idea, że naród niemiecki posiada wyjątkowe cechy i powinien być narodem panującym czy hegemonicznym w Europie, lub nawet na całym świecie. Zwolennicy tej idei starali się określić, kto należy do wspólnoty ludów germańskich, a kogo należy od nich odgraniczyć. Za ludy germańskie uznawano oprócz etnicznych Niemców, Austriaków czy Szwajcarów także Holendrów, Fryzów i Skandynawów, a nawet i Anglików, Słoweńców z Karyntii, Walonów, Mazurów, górali podhalańskich. Wyraźnie odróżniano Germanów od Żydów (pangermanizm miał silne tendencje antysemickie), Słowian (antyslawizm) czy ludów romańskich. Wielu pangermanów wiązało kulturę niemiecką z tradycją przedchrześcijańskich barbarzyńców (Germanów, lub węziej, Teutonów) i przeciwstawiało im rzymskie i obce chrześcijaństwo.
Jeden z pierwszych przedstawicieli takiego pangermanizmu, Austriak Georg von Schönerer głosił poglądy wyraźnie antysemickieM. Janowski, Żydzi w kulturze fin de siècle`u, „Kwartalnik Historyczny”, 99, 1992, nr 1, s. 134-135. oraz antykatolickie. Opowiadał się za pangermanizmem pod przewodem dynastii Hohenzollernów i wzywał do zerwania z Rzymem („Los von Rom”) utożsamianym z obcą Germanom kulturą łacińskąJ. Pajewski, Historia powszechna 1871-1918, wyd. 8, Warszawa 1999, s.