Wg innych źródeł Ignacy Bołtuć był weterynarzem, zakończył karierę w randze rzeczywistego radcy stanu, co odpowiada wojskowej randze generała-majora, brał udział m.in. w wojnach z Turcją 1877-1878 i z Japonią 1904-1905 Według Bielskiego matka Mikołaja Bołtucia była z domu Łubieńska; wg Królikowskiego pochodziła z rodziny huzarskiej (?) z rejonu Dźwińska, była sanitariuszką w wojnie rosyjsko-japońskiej.. W Petersburgu uczęszczał do gimnazjum. W Kadeckim Korpusie od 7 roku życia (1900); w 1911 ukończył rosyjski Korpus Kadetów w Omsku, a w 1913 Pawłowską Szkołę Piechoty w Petersburgu. Uczestniczył w wojnie fińskiej (1917), w której został kontuzjowany w wyniku działania gazów bojowych. Podczas I wojny światowej służył w armii carskiej na różnych stanowiskach podoficerskich i oficerskich, dochodząc do rangi kapitana.
Dowodził m.in. batalionem piechoty na froncie niemieckim. W grudniu 1917 przeszedł do III Korpusu Polskiego, a po jego rozwiązaniu w sierpniu 1918 do 4 Dywizji Strzelców Polskich gen. Lucjana Żeligowskiego, operującej na południu Rosji i Ukrainie. W jej szeregach walczył do czerwca 1919.