Konstrukcja Kałkan wykonywano najczęściej z prętów rotangu, wikliny lub figowca tworzących szkielet tarczy, które zwijano w spiralny zwój z metalowym umbem pośrodku. Pręty łączono ze sobą skośnie lub w tak zwany jaskółczy ogon, a oplot wykonywano nićmi jedwabnymi (w tarczach paradnych) albo bawełnianymi, lnianymi czy wełnianymi. Sznury imacza mocowano nitami, przy czym jeden z nich musiał mieć taką długość, by stwarzał pętlę umożliwiającą zarzucenie kałkana na plecy. Nity w tarczy bojowej osłaniano dla zabezpieczenia metalowymi tarczkami, natomiast w tarczy paradnej były one maskowane ze względów estetycznych. Wewnętrzną część tarczy podbijano najczęściej płótnem z wpasowaną poduszką, która umożliwiała wygodniejszy uchwyt i posługiwanie się nią w trakcie walki. Dodatkowo stosowano skórzany pokrowiec oraz pokrywę z blachy miedzianej, jako elementy ochronne. Przeciętna średnica kałkana wynosiła 50–60 centymetrów.