W 1827 istniało tu 19 domów, w których mieszkało 100 osób. Wieś należała do parafii Długosiodło. Po powstaniu listopadowym miejscowość pozostała własnością rządową, choć wiele w okolicy przekształcono w majoraty. W 1856 wieś liczyła 16 osad rolnych i 4 ogrodnicze. W 1858 Wiśniewo zostało urządzone kolonialnie: wyznaczono 4 osady leśne, 20 osad rolnych, 4 ogrodnicze, karczmę (część dób Daniłowo), kuźnię i szkołę.
W 1897 społeczność ziemi wiśniewskiej wystawiła krzyż przydrożny upamiętniający poległych w powstaniu styczniowym. W 2009 na cokole zamontowano tablicę pamiątkową. Jest to nawiązanie do działań partii powstańczej Władysława Cichorskiego. W dniu 27 lutego 1863 oddział „Zameczka” stoczył walkę z carską kolumną mjr. Glicyna o leśniczówkę Wiśniewo. Powstańcy odnieśli sukces i następnego dnia zaskoczyli Rosjan w Przetyczy, zmuszając ich do odwrotu w stronę Pułtuska.
W 1921 we wsi notowano 70 budynków mieszkalnych i 415 mieszkańców (wszyscy narodowości polskiej i wyznania rzymsko-katolickiego). Wiśniewo należało do gminy Poręba w powiecie ostrowskim, w województwie białostockim. Z dniem 1 kwietnia 1939 wieś (wraz z całym powiatem) przyłączono do województwa warszawskiego.
W latach 1975–1998 miejscowość należała administracyjnie do województwa ostrołęckiego.