Tematyka ta zaczęła stopniowo wypełniać łamy i czas antenowy radzieckich środków przekazu; rehabilitowano ofiary stalinowskich represji, a także poglądy i kierunki myślenia określane do tej pory w oficjalnej propagandzie jako „kontrrewolucyjne” czy „oportunistyczne”. Ogólnonarodowa dyskusja o następstwach stalinowskiego kultu jednostki zaczęła przekształcać się w publiczną debatę dotyczącą teraźniejszych i przyszłych losów państw a radzieckiego. Stopniowe rozszerzanie zakresu wolności słowa doprowadziło do zlikwidowania na przełomie 1989 i 1990 r. ograniczeń cenzury i przywrócenia wolności słowa, co spowodowało ostateczne zniszczenie legitymizacji ideologicznej systemu. Media pozbawione nadzoru ze strony cenzury zaczęły przedstawiać rzeczywisty obraz państwa, a winą za negatywne aspekty życia społecznego coraz powszechniej zaczęto obarczać rządzące elity partyjne.