Pochodzenie nazwy wsi O przedkrzyżackim pochodzeniu Tylic wspominał już Wojciech Kętrzyński. Kolejne nazwy tych dóbr rycerskich w średniowieczu podawane są w kolejności: około lat 1423-1424 Tilicz, Tilice, Thilyz, Tylitz, a od 1586 roku Tilicze. Kętrzyński podaje także zniemczoną krzyżacką nazwę Tylic jako Sonnenwerde. Tylice mogą być nazwą patronimiczną. Nazwy patronimiczne zostały utworzone od nazw osobowych lub od nazw godności, urzędów. Pierwotne patronimika były nazwami grupowymi potomków lub poddanych osoby, której imię lub nazwa godności tkwi w podstawie nazwy miejscowej. Tutaj więc mogła być utworzona za pomocą przyrostka -ice dodanego np. do nazwy osobowej, nazwiska Tył. Mamy wymianę spółgłoski "ł" w "l" przed samogłoską "i".
Właściciele Tylice były gniazdem Tylickich, przedtem zwanych Wielickimi herbu Lubicz. Tylice jako dobra rycerskie należały do komturstwa toruńskiego, a w latach 1423-1424 razem z Ostaszewkiem obejmowały 32 łany. Do właścicieli tych dóbr należał obowiązek jednej służby w zbroi lekkiej. W 1. połowie XV wieku, według Kętrzyńskiego, pobliskie Ostaszewo było w posiadaniu niejakiego Gierko z Lindy. Następnie także autor podaje, że właścicielami majątków byli: Tomasz Linde w Ostaszewie, a inna linia posiadała Tylice.