W części północno-zachodniej osiedleni zostali chłopi pańszczyźniani.
Liczba mieszkańców w 1755 wynosiła 149, w 1827 – 348, a w 1885 – 654 osoby. Adam Zakrzewski w 1887 włączył Trzciankę do grupy południowej wsi kurpiowskich, czyli osad kurpiowskich położonych w Puszczy Białej.
W 1919 we wsi znajdowało się 144 gospodarstwa, w tym 9 z nich dzierżawił ród Sztorców, 8 – Kurowskich, 6 – Kuczyńskich, 4 – Krzepickich i Buźniaków, 3 – Deptułów, natomiast 10 gospodarstw rolnych należało do Żydów. Znajdowały się one w zachodnim krańcu wsi i określane były mianem Głodomory. W latach 30. XX wieku były to już tylko 3 gospodarstwa, które po II wojnie światowej uległy ostatecznej likwidacji.
Przy szosie stoi murowana kapliczka, która upamiętnia jeden z epizodów wojny polsko-bolszewickiej z 1920. Pochowano tutaj 24-letniego Tadeusza Wagnera, syna Józefa i Marii z Keppów, studenta szkoły Wawelberga, podporucznika 201 ochotniczego pułku piechoty oraz Jerzyńskiego – szeregowca armii polskiej. Zginął 3 sierpnia 1920 pod wsią Mała Paprotka za Ostrowią, ale towarzysze broni, wycofując się, zabrali ciało. Gdy musieli uciekać przed postępującymi bolszewikami, pochowali ciało. Kapliczkę ufundowała rodzina Wagnera.