Od 1944 działał w odnowionej PPS. W sierpniu 1944 został wybrany na wiceprzewodniczącego Wojewódzkiej Rady Narodowej w Rzeszowie. We wrześniu 1944 jako członek OKR PPS Brzozowa i Sanoka oraz jeden z 7 przedstawicieli województwa rzeszowskiego został członkiem Tymczasowej Rady Naczelnej PPS i Centralnego Sądu Partyjnego, a od listopada 1944 był wiceprzewodniczącym Wojewódzkiego Komitetu partii w Rzeszowie. Od stycznia 1945 przewodniczył Powiatowemu Komitetowi PPS w Chrzanowie oraz wchodził w skład Powiatowej Rady Narodowej. Był również członkiem Komitetu Wojewódzkiego PPS w Krakowie; w Radzie Naczelnej partii (do której był wybierany ponownie na XXVI Kongresie w lipcu 1945 i XXVII Kongresie w grudniu 1947) zasiadał do stycznia 1948, kiedy złożył rezygnację, solidaryzując się z zastrzeżeniami Bolesława Drobnera do sposobu zjednoczenia PPS i PPR. W październiku tego samego roku wystąpił z partii, jednak od grudnia 1948 należał do PZPR. W latach 1947–1952 pełnił mandat poselski w Sejmie Ustawodawczym.

Był żonaty z Zofią, miał córkę Stefanię i syna Stanisława.

Zmarł w Chrzanowie.