Z początku XV wieku zachowała się pełna treść aktu lokacyjnego wsi Tarnowo. W 1425 (wg zachowanego oblatu z 1585) Andrzej z Danaborza kasztelan kamieński i tenutariusz rogoziński nadał sołtysowi Marcinowi wieś królewską Tarnowo w celu jej nowej lokacji na prawie magdeburskim. Sołtys otrzymał 3 łany wolne, 1/3 opłat sądowych, łąkę zwaną „Małe Rzugiska! (zapis błędny bo chodzi o łąkę Uciską), a także karczmę wolną i zagrodę. Sołtysowi przysługiwało także polowania na jelenie, niedźwiedzie, dziki z czego 1/4 upolowanej większej zwierzyny sołtys miał oddawać do dworu dla tenutariusza, a od lisów i zajęcy nic nie musiał dawać. Sołtysowi przysługiwało prawo założenia w lesie 50 barci, a jeśli założyłby więcej, wtedy miał dawać daninę zwaną pacht do dworu tenutariusza. Sołtys otrzymał także prawo wolnego wypasu młodych koni, a sam miał służyć na koniu wartości 3 grzywien królowi i tenutariuszowi wraz z kuszą. Gdyby sołtys poniósł szkody podczas wyprawy poza granice Królestwa Polskiego, wówczas jego pan tenutariusz lub król miał mu to wynagrodzić. Sołtys mógł także być pozywany z tej wsi tylko według reguł prawa magdeburskiego, a mieszkańcy wsi będą odpowiadać tylko przed sołtysem – wg tego prawa.