thumb|240px|Savonarola przed sądem, rytował Józef Łoskoczyński, drzeworyt sztorcowy, 1881 thumb|200px|Tablica upamiętniająca egzekucję Savonaroli na Piazza Della Signoria we Florencji Girolamo Savonarola (; ur. 21 września 1452 w Ferrarze, zm. 23 maja 1498 we Florencji) – włoski dominikanin, florencki reformator religijno-polityczny. Przez Kościół katolicki uznany pod koniec XV wieku za heretyka i schizmatyka, skazany na śmierć przez powieszenie, a następnie spalony na stosie. W połowie XVIII wieku przez papieża Benedykta XIV wymieniony w indeksie „błogosławionych sług Bożych i mężów czcigodnych i znakomitych świętością”.
Bohater wiary wielu wspólnot protestanckich, święty Kościoła anglikańskiego i mariawickiego.
Życiorys Urodził się 21 września 1452 roku w Ferrarze. Jego dziadek, Michele, był medykiem na dworze rodu d’Este, gdzie Girolamo rozwinął zainteresowanie filozofią i medycyną. W młodości przeżył zawód miłosny, który sprawił, że tymczasowo porzucił swoje pasje. W 1474 roku postanowił zostać mnichem i wstąpił do zakonu dominikanów w Bolonii. Podczas pierwszego roku nowicjatu napisał pierwszy traktat „O upadku Kościoła” (). Kilkukrotnie zmieniał miejsce pobytu, aż w 1482 roku kapituła lombardzka skierowała go do Florencji, gdzie miał zostać nauczycielem w nowicjacie i lektorem w klasztorze św. Marka.