Kiedy Stroszyn prowadził przy pomocy opola rozgraniczenie miejscowości przez środek rzeki, mieszczanie ponieccy na polecenie swego pana Bartosza przeszkadzali mu w tym. W 1415 sąd utrzymał mieszczan ponieckich w posiadaniu prawa niemieckiego w ich wsi Śmiłowo wbrew roszczeniom Janusza Korzboka z Zawad. W tej sprawie sądowej Korzbok pozwał ich w sprawie swego człowieka, którego pojmali i osądzili, chociaż gotów był sam sądzić w swoich dobrach. W 1424 król polski Władysław Jagiełło na prośbę Bartosza Sokołowskiego z Ponieca nadał prawo magdeburskie miastu Poniec wraz z przedmieściem oraz wsią Śmiłowo.
Wieś odnotowały również historyczny spis podatkowy. W 1580 miał w niej miejsce pobór od 3,5 łana, 3 zagrodników, 2 komorników, 4 wiatraków dziedzicznych oraz jednego wiatraka dorocznego.
Po rozbiorach Polski miejscowość wraz z całą Wielkopolską znalazła się w zaborze pruskim. W okresie Wielkiego Księstwa Poznańskiego (1815-1848) miejscowość wzmiankowana jako Śmiełowo należała do wsi większych w ówczesnym pruskim powiecie Kröben (krobskim) w rejencji poznańskiej.