Na gruntach Studzieńca archeolodzy odkryli ślady dwóch osad wczesnośredniowiecznych z X/XI – XII wieku.
Miejscowość pierwotnie związana była z Wielkopolską i początkowo była własnością książęcą, później duchowną, dalej królewszczyzną czyli własnością królów polskich, którą w ramach tenuty rogozińskiej zarządzała lokalna szlachta polska i ostatecznie szlachecką. Od 1320 tereny, na których powstała miejscowość leżały w Zjednoczonym Królestwie Polskim. W 1357 wieś leżała w ziemi poznańskiej, a od 1380 w Koronie Królestwa Polskiego. W 1435 miejscowość należała do powiatu poznańskiego Korony Królestwa Polskiego. W 1447 leżała w parafii Rogoźno.
Pierwszy łaciński zapis z 1225 powstał w kancelarii księcia wielkopolskiego Władysława Odonica, który nadał templariuszom poznańskim wsie Grzybowo, Studzieniec i Milossovo (łac. „Melosseno” - być może Międzylesie) oraz jezioro Radusz koło Rogoźna. W 1343 król polski Kazimierz III Wielki nadał Sędziwojowi z Czarnkowa m. in. m. Czarnków, a w zamian otrzymał Rogoźno, Studzieniec i Gościejewo. W 1357 król polski Kazimierz III Wielki nadał w uznaniu zasług Bądymirowi synowi Marzenisa z Pomarzan koło Kłecka w powiecie gnieźnieńskim swoją wieś Studzieniec koło miasta królewskiego Rogoźno.