Historia Okolice miejscowości były zasiedlone jednak już wcześniej niż odnotowały to zachowane zapisy historyczne. Na północny wschód od wsi archeolodzy odkryli ślady osady pochodzącej z VII-VIII wieku oraz z pełnego średniowiecza. 300 metrów na zachód od wsi leżała osada z VII-VIII wieku. Na zachód od wsi, na łąkach nad rzeką Obrą odkryto również zniszczone grodzisko z VII-X wieku oraz z XIII-XIV wieku. Odnotowano również niezlokalizowane znalezisko śladów osady na podstawie skorup naczyń z VII-VIII wieku.
Miejscowość była początkowo własnością szlachecką w dobrach zbąszyńskich i należała do lokalnej wielkopolskiej szlachty z rodu Zbąskich herbu Nałęcz, którzy od nazwy miasta Zbąszyń przyjęli odmiejscowe nazwisko. Od 1320 wieś leżała w Zjednoczonym Królestwie Polskim, a od 1380 w powiecie kościańskim województwa poznańskiego w Koronie Królestwa Polskiego. W 1456 odnotowana została w powiecie kościańskim Korony Królestwa Polskiego, a w 1510 należała do parafii Zbąszyń.
W 1428 jako właściciel we wsi odnotowany został Abraham Głowacz Zbąski ze Zbąszynia zmarły w 1441. Woźny sądu ziemskiego zapowiedział drogi boczne (łac. „vias indirectas”), łąki, pastwiska, lasy, zarośla, bory i wszystkie pożytki w jego dobrach w mieście Zbąszyń oraz w przyległych wsiach, m. in. w Strzyżewie.