Formowanie Dywizja sformowana została 16 kwietnia 1919 na froncie w Galicji. Dowództwo dywizji utworzono ze sztabu Grupy Operacyjnej gen. Franciszka Aleksandrowicza. Szefem sztabu został mjr Włodzimierz Tyszkiewicz, dowódcą piechoty dywizyjnej gen. Franciszek Kraliczek-Krajowski, a dowódcą artylerii płk Adolf Engel. W skład dywizji weszły początkowo trzy pułki piechoty: 14, 18 i 37; trzy pułki artylerii: 3, 2 (11?) pułk artylerii polowej i 2 pułk artylerii ciężkie tworzące IV Brygadę Artylerii; jazdę dywizyjną stanowiły: szwadron 6 pułku ułanów, szwadron 9 pułku ułanów, szwadron dragonów i szwadron 8 pułku ułanów. Oddziały dywizji skoncentrowały się w rejonie Sądowej Wiszni. W większości były to jednostki utworzone z dawnych galicyjskich pułków austriackich o przewadze żołnierzy narodowości polskiej. Organizację dywizji zakończono w maju 1919. 7 maja dywizja, jeszcze jako trzy pułkowa, liczyła 4244 bagnety i 77 karabinów maszynowych. 13 maja dywizja ześrodkowała się ona w rejonie Mościsk i Chorośnicy przez Krystowicze – Rustweczko – Siedliska do Stanisławczyka. Jej stan osobowy wynosił 7162 żołnierzy piechoty i artylerii oraz 807 żołnierzy kawalerii. Uzbrojenie stanowiło 108 karabinów maszynowych i 24 działa oraz trzy przydzielone pociągi pancerne: „Gromobój”, „Kaniów” i „Odsiecz”G. Nowik;