Miejscowość pierwotnie związana była z Wielkopolską i początkowo była wsią kościelną należącą do kapituły katedry poznańskiej. Od 1320 tereny, na których powstała wieś leżały w Zjednoczonym Królestwie Polskim, a od 1380 w Koronie Królestwa Polskiego. W 1508 miejscowość leżała w powiecie poznańskim w Koronie Królestwa Polskiego. W 1510 leżała w parafii Białężyn.
W 1364 Arnold kanonik poznański oraz regens wsi kapituły poznańskiej Starczanowo potwierdził, że Mikołaj zw. Miszka (oryg. „Miska”), Kosma i Mroczek, synowie Szołdry, sprzedali występując także w imieniu innych swoich braci i sióstr lokowane na prawie magdeburskim sołectwo w Starczanowie Chwałkowi synowi zmarłego Pietrzyka kowala z Budziejewa w powiecie gnieźnieńskim. Arnold potwierdził także przywilej sołecki wsi dzięki czemu zachowała się jego treść. Sołtys posiadał wolne trzy łany wraz z przyległymi rolami, dwa ogrody przy przeprawie przez Wartę, karczmę, przy której według przywileju może mieć kowala, szewca oraz jatkę mięsną i chlebową. Należało do niego 1/3 opłat sądowych. Sołtys miał osobiście lub jego zagrodnicy prawo połowu ryb z czółna na Warcie, wyłączając wszystkie duże i małe sieci, a więc wolno im było łowić wędką. Sołtys miał także prawo polowania na zające, cietrzewie, pardwy, przepiórki oraz w razie potrzeby także na inne zwierzęta i ptaki.