Organizacyjnie falanga macedońska dzieliła się na następujące jednostki taktyczne: taksis (lm. takseis ), licząca około 1500 żołnierzy i tworzona według terytorialnej przynależności rekrutów (w wojskach Aleksandra Wielkiego przed samym wyruszeniem na wschód falanga składała się z 8 takseis); lochos licząca 240–256 żołnierzy; dekas licząca 10 żołnierzy, a od czasów Aleksandra 16.
Przy istotnej redukcji uzbrojenia ochronnego w porównaniu z hoplitą greckim, uzbrojenie defensywne macedońskiego falangity składało się ze znacznie mniejszej (średn. ok. 60 cm) tarczy (telamon) zawieszanej na szyi za pomocą pasa, pancerza lnianego wzmacnianego czasem łuskami (linothorax) i lżejszego, mniejszego hełmu. Zmniejszone tarcze pozwalały falangitom macedońskim na większą swobodę w manewrowaniu długą (5,5 m) sarisą trzymaną oburączDer Kleine Pauly. München: Deutscher Taschenbuchverlag, 1979, T. 1, kol. 881.. Słabsze uzbrojenie defensywne czyniło falangę macedońską bardziej podatną na ataki łuczników, oszczepników i procarzy.