Po wybuchu II wojny światowej wyjechała z dziećmi do Radziwiłłowa k. Brodów, w 1940 powrócili do Tczewa.

Po wojnie, mieszkała z rodziną w Lipuszu, od 1946 we wsi Kozy k. Czarnej Dąbrówki, później Biesowicach, a od 1953 w Słupsku. Debiutowała opowiastką Śmierć żebraka opublikowaną w 22 numerze regionalnego dwutygodnika „Kaszëbë” z 16 listopada 1958. Jej utwory opisują realia życia wiosek południowych Kaszub pod koniec zaboru pruskiego i w latach 30. XX w. Pisała po polsku wplatając w tekst kaszubskie dialogi. Od 1973 była członkiem Związku Literatów Polskich. Przez blisko ćwierć wieku była członkiem słupskiego oddziału Zrzeszenia Kaszubsko-Pomorskiego.

22–23 lipca 2000 odbył się I Literacki Rajd Rowerowy im. Anny Łajming organizowany przez Klub Turystyki Aktywnej z Brus przez miejsca, o których pisze ona w swoich wspomnieniach i opowiadaniach.

Od 17 sierpnia 1929 żona Mikołaja Łajminga (1900–1964), oficera białej armii. Matka Wiery Marii zamężnej Łuszkiewicz (ur. 1931) i Włodzimierza.

Zmarła w Słupsku, pochowana 17 lipca 2003 na Starym Cmentarzu (sektor 21B-9-9).