Budowa thumb|500px|left|Budowa zewnętrzna skorka (ilustr. z 1910 aut. M. Burra) Ciało skorków jest wydłużone, w większości przypadków grzbietobrzusznie spłaszczone. Osiągają one od 4 do 84 mm długości, przy czym maksymalna wartość dotyczy wymarłego w XX wieku Labidura herculeana, natomiast największym gatunkiem żyjącym jest Titanolabis colossea, osiągający około 55 mm długości. Ubarwienie zwykle jest w odcieniach żółci, brązu lub czerni, najczęściej jednolite, rzadziej z wzorem.
Owalna lub sercowata, wyraźnie odgraniczona od tułowia, prognatyczna głowa ma mniej lub bardziej widoczne szwy. Nitkowate lub paciorkowate czułki zbudowane są z 10–50 członów. Stosunkowo małe oczy złożone z eukonicznymi fasetkami stanowią zwykle jedyny narząd wzroku, gdyż przyoczek u skorków brak. Gatunki pasożytnicze są całkiem ślepe. Aparat gębowy jest typu gryzącego, ortopteroidalnego.