W XIX wieku nastąpiły próby zasiedlenia wsi osadnikami niemieckimi. Po kilku latach z powodu niechętnego stosunku mieszkańców Rząśnika trzy rodziny niemieckie opuściły miejscowość.
W połowie XIX wieku wieś została nadana jako majorat zasłużonemu w tłumieniu powstania listopadowego urzędnikowi carskiemu – Michaiłowi Gorczakowowi. Razem z innymi miejscowościami tzw. klucza pułtuskiego (lub inaczej bartodziejskiego) należała do dóbr narodowych Obryte.
W miejscowości od 1935 działało jedno z największych na Mazowszu Państwowych Gospodarstw Łąkowych, administrujące folwarkiem Rząśnik oraz częścią bagien Pulwy..
W okresie międzywojennym w Rząśniku działał Apelski – uzdolniony wytwórca typowej dla pułtuskiej części Puszczy Białej krzeseł wyplatanych rokiciną (rodzaj trzciny porastający okolice bagna Pulwy).
W latach 1946–1951 w Rząśniku i jego okolicach w ramach podziemia niepodległościowego działał oddział Jana Kmiołka „Wira”, składający się z mieszkańców Rząśnika i okolicznych miejscowości. Grupa wchodziła w skład Narodowego Zjednoczenia Wojskowego.