Grodzisko stożkowate, zdeformowane, ma kształt zbliżony do czworoboku o zaokrąglonych narożach. Od strony południowej, wschodniej i zachodniej obiekt okala fosa napełniona wodą. Od strony północnej fosa łączy się ze stawem powstałym w okresie powojennym. Warstwa kulturowa sięga do głębokości około 1,5 m, w której odkryto fragmenty cegieł i kamienie. Wymiary stożka około 19 m x 19 m, wysokość około 2-3 m, szerokość fosy około 6–10 m. Prawdopodobnie pierwotnie obiekt otoczony był wałami, które nie zachowały się. Aktualnie majdan i zewnętrzna krawędź fosy porośnięte są krzewami i drzewami. Teren grodziska stanowi ostoję dla ptaków, a okazjonalnie wykorzystywane jest jako obiekt do rekreacji.
Badania archeologiczne określiły chronologię obiektu na okres późnego średniowiecza (XIV-XVI wiek).
Grodzisko było badane powierzchniowo w okresie międzywojennym m.in. w 1933 r., w 1960 r. i w 1972 r. Odkryto kilkadziesiąt fragmentów naczyń cienkościennych obtaczanych i toczonych na kole garncarskim. W 1999 r. badania AZP przeprowadził K. Bykowski. Stan zachowania grodziska dobry. W 1989 roku wykonano plan warstwicowy grodziska.