Wojny w Azji Mniejszej Początek wojen bizantyńsko-arabskich sięga lat trzydziestych VII wieku, gdy Arabowie rozpoczęli swoją ekspansję na zachód, zagrażając granicom cesarstwa. W latach 674–678 i 717–718, mając wsparcie od strony morza, oblegali Konstantynopol. W 740 roku cesarz Leon III Izauryjczyk rozbił ich pod Akroinon i zmusił do wycofania się z Azji Mniejszej. W IX wieku wojny bizantyńsko-arabskie toczyły się przeważnie na pograniczu wschodnim wzdłuż ufortyfikowanej przez Arabów linii Armenia–północna Syria. Cesarstwo jednocześnie umocniło swoją granicę wschodnią, budując własne twierdze. Wzajemnej eksploracji terenów sprzyjały powstania ludowe. Dla przykładu, rebelia Babaka pozwoliła Bizantyńczykom wtargnąć w głąb kalifatu, a powstanie Tomasza Słowianina, który pertraktował z Arabami, umożliwiło kalifatowi najechać terytoria w Azji Mniejszej. W 838 roku kalif Al-Mutasim zdobył Amorium. Planował oblężenie Konstantynopola, jednak wycofał się z powodu niekorzystnej sytuacji politycznej w swoim państwieЕ. А. Беляев, Арабо-византийские войны, Советская историческая энциклопедия..