Szerokość szczeliny roboczej dla głowicy zapisującej powinna być równa połowie grubości warstwy magnetycznej taśmy, zaś dla głowicy odczytującej szerokość ta powinna być jak najmniejsza, aby uzyskać jak największe pasmo przenoszenia (szerokość szczeliny 0,5–1 μm). W głowicach uniwersalnych szerokość szczeliny roboczej jest kompromisem pomiędzy powyższymi wartościami. Szczelina tylna w głowicy zapisującej ma redukować pozostałość magnetyczną, unikając w ten sposób trwałego namagnesowania głowicy.
Na zbliżonej zasadzie działają głowice będące elementem odczytująco-zapisującym w jednostkach dyskowych. (ang. read-write head). Tu zwykle stosuje się kilka głowic zamocowanych na ruchomych wysięgnikach – liczba ich stanowi jeden z istotnych parametrów technicznych dysku. Głowice nie stykają się z wirującą warstwą nośnika, lecz unoszą się na poduszce powietrznej. Do zapisu danych służy głowica elektromagnetyczna cienkowarstwowa, zaś do odczytu – głowica magnetorezystywna, wykorzystująca efekt zmiany oporności elektrycznej materiału (ze stopu żelaza i niklu) przy zmianie pola magnetycznego.
Kategoria:Sprzęt RTV Kategoria:Nośniki danych