W wyniku tego działania powołano w USA organizację zwaną the International Function Point Users Group – IFPUG, która zajmuje się rozwojem, rozpowszechnianiem i standaryzacją systemu FPAEwa Magiera, “Zastosowanie metody punktów funkcyjnych – wady i zalety”, Uniwersytet Śląski.. Zasada działania metody punktów funkcyjnych polega na wydzieleniu w programie pięciu typów: wejściowego, wyjściowego, logicznego typu wejściowego, zewnętrznego typu interfejsów oraz zewnętrznego typu zapytań- następnie na przydzielaniu im złożoności oraz przypisaniu odpowiedniej liczby punktów funkcyjnych. FPA umożliwia szacowanie wartości funkcyjnej programu niezależnie od stosowanego języka oprogramowania w którym aplikacja została napisana. Pozwala to na efektywne zarządzanie projektami programistycznymi oraz związanymi z nimi kosztami. Punkty funkcyjne liczy się dla trzech różnych typów: Dla projektów w fazie planowania- wszelkich ocen dokonuje się na podstawie wymagań przedstawionych przez użytkownika. Dla zmian w istniejącym programie- uaktualnienia, nowe wersje, wszelkich modyfikacji zmieniających funkcjonalność. Dla gotowego programu.