Łomnica – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie nowotomyskim, w gminie Zbąszyń. Łomnica leży wśród obszernych lasów.
Historia Miejscowość pierwotnie związana była z Wielkopolską. Początkowo wieś wchodziła w skład dóbr zbąszyńskich. Ma metrykę średniowieczną i istnieje co najmniej od pierwszej połowy XV wieku. Wymieniona została w łacińskim dokumencie z 1428 jako "Lomnicza", 1437 "Lompnicza". Po rozbiorach Polski nazwa została zgermanizowana na "Lomnitz".
Miejscowość była wsią szlachecką należącą do lokalnej szlachty wielkopolskiej z rodu Głowaczów, którzy od nazwy Zbąszyń przyjęli odmiejscowe nazwisko Zbąskich. Później należała także do Opalińskich. W 1437 wieś leżała w powiecie kościańskim Korony Królestwa Polskiego. W 1510 należała do parafii Zbąszyń.
Pierwszy zapis o wsi pochodzi ze spisanego po łacinie dokumentu sądu ziemskiego z 1428, w którym Abraham Głowacz ze Zbąszynia zapowiedział drogi, łąki, pastwiska, lasy, bory, zarośla oraz wszelkie pożytki dziedzin Zbąszyń wraz z przynależnościami, a w tym m.in. z Łomnicą. W 1429 reprezentował on niewymienioną z imienia staruszkę z Łomnicy w czasie procesu z Maciejem Trzcielskim o bydło oraz o inne mienie. W 1437 Abraham dał Mikołajowi Zimnowodzkiemu z Zimnowody 300 grzywien szer.