Wełna żużlowa W Polsce do końca lat 80. XX wieku produkowano również wełnę mineralną z żużli wielkopiecowych. Materiał ten cechował się niższymi parametrami użytkowymi i był stosowany bezpiecznie do temperatury +600 °C. Jego gęstość wynosiła 100–150 kg/m³. Nie był hydrofobizowany, wykazywał wysoką nasiąkliwość i często zawierał zanieczyszczenia, np. siarkę. Nazywano go „wełną żużlową” w odróżnieniu od „wełny bazaltowej” (produkowanej z bazaltu).

Bezpieczeństwo użytkowania Kontakt ze skórą może powodować czasowe swędzenie, dlatego podczas montażu należy stosować środki ochrony osobistej, m.in. okulary ochronne przy pracy nad głową. Informacje o bezpiecznym montażu znajdują się na opakowaniach produktów.

Geneza Za inspirację do produkcji wełny mineralnej uznaje się obserwacje erupcji wulkanu Kilauea na Hawajach, gdzie wyrzucana lawa, chłodzona przez wiatr, tworzyła włóknistą strukturę. Miejscowe legendy interpretowały te włókna jako włosy bogini Pele, królowej wulkanu, rwane ze złości.

Zobacz też izolator ciepła pianka poliuretanowa poliizocyjanurat styropian szkło piankowe wełna szklana

Przypisy

Kategoria:Materiały budowlane