W 1418 Jan Jabłoński oraz Abraham z Jabłonny toczyli proces z Januszem Rzeczycą z Gnina o dwie świnie wartości 4 grzywien.
W latach 1418–1429 jako właściciel we wsi odnotowany został magnat wielkopolski Abraham Głowacz ze Zbąszynia syn Jana Głowacza wojewody mazowieckiego z Nowego Dworu na Mazowszu oraz Jadwigi z Graboszewa w powiecie pyzdrskim. W 1422 toczył on proces sądowy z Niemierzą Luboskim (zwanym też Grodziskim) o granice pomiędzy Jabłonną, a Grodziskiem Wielkopolskim i Kąkolewem. W 1425 Abraham zapowiedział przed sądem ziemskim dziedziny Zbąszyń oraz m.in. Jabłonnę. W 1425 sąd ziemski wydał wyrok, że Abraham Zbąski oraz Niemierza Grodziski winni rozgraniczyć dziedziny Jabłonna oraz Kąkolewo, poczynając od kopca granicznego, który mieli usypać pod lasem sędziowie polubowni. Od kopca powinni przeprowadzić granicę prosto aż do wzgórza zwanego Cisia Góra, do kopca narożnego między Tomyślem (obecnie Stary Tomyśl), Jabłonną oraz Kąkolewem. Obie strony sporu mieli przyprowadzić sędziów polubownych oraz upoważnić ich do rozgraniczenia pod karą umowną 100 grzywien w razie zaniechania. W 1489 bracia Abraham, Piotr oraz Marcin Zbąscy dokonali podziału dóbr po ojcu Abrahamie Zbąskim, w wyniku czego Piotr otrzymał m.in.