Miejscowość była wsią szlachecką w dobrach czarnkowskich należącą do lokalnej szlachty wielkopolskiej - Gembickich oraz rodu Czarnkowskich herbu Nałęcz z Czarnkowa. W 1508 leżała w parafii Czarnków w powiecie poznańskim Korony Królestwa Polskiego.
W 1381 miejscowość odnotowuje wpis w dokumentach sądowych gdzie wymieniono dwóch świadków będących dziedzicami we wsi Sułka oraz pisarza panów Czarnkowskich Floriana. W 1391 odnotowano spór sądowy Wszebora z Gębic z Kuszem z Gołańczy o 4 konie oraz 2 woły. W 1410 miał kolejną sprawę o zabójstwo z niewymienionym z nazwiska szlachcicem oraz z kmiotką. W 1497 wojewoda kaliski Sędziwój z Czarnkowa zapisał 5000 florenów węgierskich posagu, wiana i daru swojej żonie Katarzynie z Kretkowa na dobrach Czarnków oraz na robociznach w Gębicach i w Przybychowie.
W 1452 Jan Czarnkowski rozgraniczył Gębice należące wówczas do Andrzeja Gembickiego oraz wieś Wyszyny własność Piotra z Wyszyn. Na granicy tych wsi usypano kopce graniczne przy Bobrowych Stawach (org. Bobrowestawy), przy strudze Flinta płynącej z jeziora (Gębickie Jezioro), przy drodze idącej z Pałuk. Według tego podziału granicznego struga oraz jezioro należały wówczas do Gębic, a łąka nad jeziorem do Wyszyn.