Bitwa pod Olszynką Grochowską (powstanie listopadowe 1831) Historia rezerwatu nierozerwalnie łączy się z rozegraną na jego terenie bitwą stoczoną podczas powstania listopadowego 25 lutego 1831 roku, pomiędzy nacierającym od wschodu wojskiem carskim pod dowództwem feldmarszałka Iwana Dybicza, a broniącym Warszawy wojskiem polskim pod formalnym dowództwem księcia Michała Radziwiłła (faktyczne dowództwo na polu bitwy sprawował gen. Józef Chłopicki). Uważa się ją za największą i przynoszącą najwięcej strat ludzkich bitwę tego powstania, której główne miejsce starć stanowił podmokły las nazywany Olszynką. W trakcie niezwykle intensywnych walk pozycje wewnątrz Olszynki pięciokrotnie przechodziły z rąk do rąk. Na tym ograniczonym, leśnym obszarze poległo najwięcej żołnierzy obu stron frontu. Starcie uznawane jest za nierozstrzygnięte – pod koniec dnia obie strony wycofały się z pola bitwy. Jednak ogromne straty poniesione przez wojska carskie zmusiły Dybicza do rezygnacji z natychmiastowego szturmu na Warszawę i odwrotu, co oznaczało strategiczny sukces sił polskich.